Kubeta

Sa kasalukuyang panahon, isa sa pinakamahirap na talakaying paksa ang mga isyung panlipunan marahil ay may kanya-kanya tayong mga karanasan, suhestiyon at opinyon sa mga ito. Kailangan kapag tatalakayin ang mga isyung panlipunan ay hindi mo lamang dapat ilalahad ang mga impormasyon bagkus mag-iisip ka ng makabago at natatanging estilo na kung saan ang iyong mga mambabasa ay mapapa-isip ng husto at matatanong ang sarili kung ano nga ba ang posisyon niya sa isyung ito. Gawing kapanabik-nabik ang bawat linya na kung saan may diskurso sa bawat mambabasa at mapapaisip ito ng mga bagay bagay na maikokonekta niya sa kanyang binabasa.

Ang kwento ng kubeta ay isang istorya na umiikot sa pang-sariling karanasan ni Nancy Kimuel-Gabriel noong bata siya hanggang sa kasalukuyang panahon. Inumpisahan niya ang kwento noong unang panahon na bata siya na kung saan ang kubeta ay nakalabas sa mga kabahayan at ang mga magkakapitbahay ay naghahatian sa paggamit dito. Kaya naman sa pagsasalaysay ng manunulat ay parang naamoy ko na rin ang mga banyo nila noong unang panahon, masangsang na amoy na may lumulutang na tae at puno ng kulay dilaw na ihi. Naikumpara din niya ang sarili nilang kubeta sa mga kubeta ng mga mayayaman noon at ngayon na may mga flush at pang sarili lamang nilang gamit at walang kahati na ibang pamilya na tiyak na makakasiguro na mas malinis at kaaya-aya ang amoy nito kumpara sa kubeta nila. Nailahad din niya ng walang kahirap hirap ang naging karanasan niya noong panahon ng Martial Law sa pamamagitan ng paggamit ng pagtae bilang representasyon kung paano kahirap mamuhay noong panahong iyon, na sa kabundukan lamang magdudumi na nakatago. Ang progresibong kwento din na ito ay pinakita niya ang ngayo’y kalagayan at katayuan niya sa buhay gamit ulit ang kubeta bilang representasyon nito na may sarili na siyang kubeta, malinis na, at komportable na gamitin.

Mahusay ang tinatawag na “form” ng kwentong ito lalong lalo na sa parte na kung saan pinapakita na ang ebolusyon ng kubeta habang papalipas ang mga taon at ang mga naging katawagan dito mula sa palikuran, banyo, kubeta, at ngayo’y comfort room na. Naipakita din ng may akda ang pagiging mahusay niya at ang estilo niyang katangi tangi na kung saan habang kinekwento niya ang sarili niyang karanasan ay napapasukan niya ito ng mga datos patungkol sa antas ng kabuhayan ng mga Pilipino. Buong husay din niyang nagamit ang kubeta bilang representasyon sa antas ng kabuhayan ng mga Pilipino. Ang estilong ito ng may akda ay may kalayuan sa mga una kong taong nabanggit sa aking mga blog marahil ay nakapag-isip siya ng estilo na kung saan parang nagbabasa ka lamang ng simpleng istorya patungkol sa kubeta ngunit habang papalalim na ang iyong nababasa ay pumapasok na sa iyong kokote ang mga ideya na tinatalakay niya sa isyung panlipunan gaya na lamang ng nagiging hierarchical ang ating lipunan at madalas hindi pantay-pantay ang pagtuturing sa mahihirap. Dahil din sa datos na kanyang naipasok ay nalinawagan ako ng husto sa kalagayan ng bansang Pilipinas.

Bilang pangtapos ninanais ko ilahad dito ang aking sariling perspektiba sa kwento na kung saan ako’y higit na natuwa at naagaw nito ang atensyon ko. Ang kwento ng kubeta ay kwento nating mga Pilipino na kung saan kahit gaano pa kabaho ang ating kubeta ay magtitiis tayo upang mairaos man lang, sa buhay natin kahit gaano pa kapusok o kahirap magtitiis tayo upang makaraos at makamit ang ating mga minimithi. Bilang panghuli, ang kubeta para sa akin ay hindi lamang lugar ng pagdudumi ngunit lugar din ito ng pag-iisip ng mga taong nais maging kritikal sa bawat nangyayari sa kapaligiran.