Panitikang Pilipino

Sa loob ng isang semestre, hindi ko mawaring mababago pa pala ang aking perspektibo ukol sa mga bagay-bagay katulad na lamang ng pag-iisip ko patungkol sa Panitikang Pilipino. Noon, hindi ko talaga hilig ang magbasa ng mga babasahing naka limbag sa Pilipino, kung magbabasa man ako ay nakikita ko lamang ito bilang pampalipas oras at requirements sa akademya ngunit noong unang pagkikita pa lamang namin sa asignaturang ito ibinahagi kaagad ng aming propesor ang minimithi at natatanging layunin ng panitikang Pilipino at ito ang naging susi o tulay upang patuloy na magbago ang aking pananaw.

Mula sa mga manunulat na ipinakilala niya, mga akdang kanyang pinabasa tiyak kong masasabi na may natutunan ako. Una pa lamang sa paraan ng pagiintindi sa mga binabasa, hindi lamang dapat ito binabasa kung ano ang nakasulat kailangan himayin ang bawat salita, taludtod, at pangungusap marahil may nakatagong saysay sa mga ito na minimithing makaambag sa kaalaman sa lipunan. Ikalawa, noon pa man hilig ko na gumawa ng mga tula at dahil sa mga tinurong estilo ng aming propesor patungkol sa pagsulat ng mga akdang may ‘saysay’ ay magagamit ko rin sa pagpapaganda ng aking mga tula at kung magkakaroon man ako ng pagkakataon ay siguro makakagawa na rin ako ng sarili kong mga maikling kwento. Ikatlo, ang pinaka nagustuhan ko ay ito yung pagtuturo niya sa tamang pag kritisismo sa mga akda at kung paano ito tignan sa lente ng pagiging kritikal. At sa panghuli, pinagawan kami ng kwento na siyang magiging ‘stepping stone’ namin sa pagsusulat ng maayos, malinis, at makabuluhan na mga akda na naglalayong tutulong sa susunod na henerasyon upang sila’y maging kritikal at maging mulat sa mga isyung panlipunan.

Napagtanto ko rin na isa sa pinaka mahalagang asignatura ang Panitikang Pilipino hindi lamang sa kolehiyo kung hindi sa mga mababang lebel din tulad ng elementarya at high iskul upang habang maaga ay marunong na magpahalaga ang mga mag-aaral. Isa ding dahilan ay hindi ka lamang tuturuan nito upang matuto magbasa, bagkus tuturuan ka nito tignan ang mga bagay bagay gamit ang iba’t ibang mga lente. Kaya’t naman napagtanto ko na ang isinusulong ng ating gobyerno sa Pilipinas at iba’t ibang ahensya na nagpapatuloy para alisin ang Panitikang Pilipino sa kolehiyo ay hindi karapat-dapat marahil ay kailangan pa nga itong gawing core subject sa kurikulum ng kolehiya. Dahil sa asignaturang ito, hindi lamang natin nayayakap ang sariling akda ng ating mga kababayan o local na manunulat kung hindi patuloy narin natin makikilala ang ating sariling identidad bilang isang Pilipino. Masasabi ko rin na ipinagtitibay at tuluyang mapanatili ng asignaturang ito ang ating sariling kultura at upang maikalas na natin ang ating tanikala sa mga kanluraning ideya at makapag ambag na tayo ng sarili nating mga kaalaman sa lipunan.

Ako, bilang isang international studies na magaaral, naging isang malaking parte ang Panitikang Pilipino upang ako’y maging kritikal lalo na sa mga pinag-aaralan naming mga isyung panlipunan sa loob o labas man ng bansa. Panghuli, ‘writing is indeed power’ kahit saang aspeto man ng ating pamumuhay.